Prostujemy: fakty o walce z oszukańczymi reklamami w Polsce

Na początku tego tygodnia fundacja Instrat opublikowała raport dotyczący jednego z najtrudniejszych wyzwań, z jakimi mierzy się cała branża – reklam o charakterze oszukańczym. To poważne i złożone wyzwanie, które dotyczy firm technologicznych, banków i całego społeczeństwa. Ciężko pracujemy, by przeciwdziałać działaniom wyrafinowanych i zdeterminowanych przestępców wykorzystują zaawansowane systemy sztucznej inteligencji, narzędzia chroniące użytkowników oraz współpracując z organami ścigania i partnerami z branży. Rozliczanie nas z naszych działań jest w pełni uzasadnione, ale ten raport tego nie robi. To fikcja, która wprowadza opinię publiczną w błąd, przygotowana przez kancelarię prawną reprezentującą osobę, która pozwała Metę. Właśnie w tym kontekście należy go oceniać. Aby uzasadnić swoje tezy, raport opiera się na szeregu błędnych założeń, nieprecyzyjnych definicji i w niewłaściwy sposób przedstawia podejście Mety do zwalczania reklam o charakterze oszukańczym. Poniżej wskazujemy najważniejsze błędy raportu: Raport błędnie traktuje każdą usuniętą przez nas reklamę jako oszustwo Opisując metodologię szacowania przychodów, autorzy piszą: „Aby określić, które reklamy w zbiorze danych były oszukańcze, wykorzystaliśmy informację o tym, czy zostały one usunięte przez Metę”. To zafałszowuje i drastycznie zawyża ich wyliczenia. Nasze systemy działają w oparciu o szeroki zakres standardów i zasad reklamowych – dotyczących towarów i usług objętych ograniczeniami, własności intelektualnej osób trzecich, jakości i formatu reklam oraz wielu innych – a nie wyłącznie oszustw. Podstawa szacunku przychodów jest więc błędna od samego początku. Wyliczenia w raporcie się nie zgadzają Aby uzyskać kwotę, która przyciągnie uwagę, autorzy pomnożyli trzy wartości – ile osób zobaczyło reklamę, jak często ją widziało i ile kosztowała – z których dwie są jedynie założeniami, a jedna szacunkiem. Zasięg: Do wyliczenia liczby osób, które zobaczyły reklamy w Polsce, autorzy wykorzystali dane o zasięgu w całej Unii Europejskiej. Liczby dotyczące 27 państw zostały więc potraktowane jak dane o polskich użytkownikach, co drastycznie zawyża wynik. Częstotliwość: Raport zakłada, że każdą reklamę jedna osoba widzi trzy razy – na podstawie szacunku ze strony internetowej amerykańskiej firmy, opartego na danych z małej próby 2800 jej klientów. Dane te nie dotyczą ani Polski, ani reklam o charakterze oszukańczym. Cena: Autorzy przyznają, że nie byli w stanie oszacować kosztu (CPM) empirycznie, dlatego u podstaw wyliczeń leży w dużej mierze abstrakcyjna liczba (20,65 zł). Ustawiony profil, niewiarygodne dane Część wniosków raportu opiera się na próbie zaledwie 108 reklam zaobserwowanych na jednym urządzeniu z systemem iOS, na profilu, który autorzy wcześniej celowo przygotowali tak, aby przyciągało określone typy reklam – wyświetlając je i klikając w nie. Takie podejście nie jest reprezentatywne dla doświadczenia przeciętnego użytkownika. Konto zaprojektowane tak, by przyciągać określone reklamy, nie pokazuje, co widzi typowa osoba w Polsce. Autorzy wskazują również, że przy innych decyzjach klasyfikacyjnych konkluzją raportu mogłaby być wartość „bliska 70%” – bez żadnego uzasadnienia – co pokazuje, jak elastyczne są te dane. Autorzy nie przedstawiają również szczegółów dotyczących tego, w jaki sposób ustalali, czy zobaczona przez nich reklama miała charakter oszukańczy. Wnioski dla całego roku na podstawie danych z trzech dni Raport formułuje tezy i wnioski dotyczące całego roku, a opiera je na danych z zaledwie trzech pojedynczych dni – w październiku, grudniu i styczniu – które następnie ekstrapoluje. Dane z tych trzech dni różniły się między sobą nawet o 80%. Te trzy liczby zostały uśrednione i przemnożone do wartości rocznej, bez marginesu błędu i bez żadnych korekt. Jeśli trzy punkty danych różnią się między sobą o 80%, nie mogą stanowić podstawy jednej, przedstawianej kategorycznie liczby obrazującej roczną skalę. Co naprawdę robimy w sprawie oszustw Nikt

Read original on Meta